Ücretsiz 2 Haftalık Program ve 10 Aktivitelik Deneme Paketi için Hemen Tıkla!
Çocuklar veya öğretmen, dergilerden her atık türüne ait örnekleri kesip doğru renkteki kartlara yapıştırır.
Zor örneklerde öğretmen rehberlik eder, hazır cevap vermez; çocukların düşünmesine alan açar.
İkinci kartondan 18×24 cm ölçülerinde oyun panoları hazırlanır.
Her pano 12 kareye bölünür ve farklı atık renkleriyle boyanır.
Malzemeler şeffaf folyo ile kaplanarak dayanıklılık sağlanır.
Öğretmen çocuklarla birlikte çember şeklinde oturur. Ses tonu yumuşak ve sakin tutulur.
Öğretmen çocuklara şöyle seslenir:
“Bugün sizlerle birlikte çok büyük bir yeri konuşacağız. O kadar büyük ki içine Dünya da sığıyor. Bu yerin adı uzay.”
Çocukların yorumları dinlenir.
“Biz Dünya’nın üzerindeyiz. Dünya bizim evimiz. Gece olunca gökyüzüne baktığımızda küçük küçük ışıklar görürüz. Onlara yıldız diyoruz.”
Gündüzleri çiçekten çiçeğe uçar, nektarlarını içermiş. Geceleri ise uyumadan önce gökyüzüne bakar, karanlıkta parlayan yıldızları hayranlıkla seyredermiş.
Bir gün yıldızlara ulaşmayı çok istemiş. Her gün biraz daha yükseğe uçarak ağaçların tepesine çıkmış. Gün geçtikçe yıldızlara biraz daha yaklaştığını hissetmiş.
Öğretmen, şeffaf plastik kutunun içine az sayıda küçük yıldız yerleştirir. Her çocuk sırayla kutuyu bir kez sallar ve yıldızların yerleri değişmesin diye kutuyu dikkatlice masaya bırakır. Çocuk, kutunun içindeki yıldızların oluşturduğu dizilimi sessizce inceler. Daha sonra bu görüntüyü kâğıda aktarmaya çalışır. Yıldızları nokta ya da küçük daireler şeklinde gösterebilir. Daha küçük çocuklar için başlangıçta en fazla üç yıldız kullanılır.
Çocuklar küçük yaşlardan itibaren bıraktıkları her şeyin aşağı doğru düştüğünü deneyimler. Nesnelerin yere düşmesi yerçekimi denilen bir kuvvet sayesinde olur.
Tüm maddeler birbirini çeker. Yeryüzünde en büyük kütle Dünya olduğu için, çekim gücü de en fazladır. Bu yüzden bıraktığımız nesneler yere doğru hareket eder.
Çocuk ne yapacağına karar verir (uzaylı / araç / uzay ortamı). Gövde için rulo, kutu ya da yoğurt kabı seçilir. Kollar, antenler veya ayaklar pipet, kapak ya da çubuklarla eklenir. Alüminyum folyo ile “uzay hissi” oluşturulur. Boya ve kalemlerle detaylar eklenir. İstenirse çalışmalar birleştirilerek “Uzay Köşesi” oluşturulur.
Öğretmen sınıfta geniş bir alan belirler ve büyük beyaz pano kâğıdını serer ya da boş bir duvar alanını hazırlar. Bu alanın sınıfın “Uzay Keşif Panosu” olacağı çocuklara söylenir. Proje boyunca uzayla ilgili öğrenilen her şeyin bu panoda yer alacağı açıklanır. Çocuklarla kısa bir sohbet yapılır.
Çocuklar geniş bir alanda, birbirlerine temas etmeyecek şekilde minderlere sırtüstü uzanırlar. Ortam sakinleştirilir, dış uyaranlar azaltılır.
Öğretmen, yumuşak ve yavaş bir ses tonuyla konuşacağını belirtir ve çocuklardan gözlerini kapatmalarını ister.
Aşağıdaki metin duraklamalar yapılarak, çocukların hayallerine alan tanıyacak yavaşlıkta okunur:
Öğretmen, çocuklara 3–5 adet gece ve uzay fotoğrafı gösterir. Görseller birlikte incelenir; çocukların ilk izlenimleri dinlenir. Fotoğraflarda yer alan renkler, şekiller ve atmosfer üzerine sohbet edilir. Her çocuk seçtiği duyguyu ya da ilgisini çeken detayı anlatır. İncelemenin ardından çocuklar kendi “Gece” ya daUzay” resimlerini yapmaya davet edilir. İsterlerse önce fotoğraflara bakarak resim yaparlar.
Gece olduğunda gökyüzünde neler görürüz? sorusu ile çocukların deneyimleri dinlenir.
Eskiden gecelerin daha karanlık olduğu, günümüzde ise şehir ışıkları nedeniyle gecelerin aydınlandığı basit bir dille anlatılır.
Bu duruma bilim insanlarının ışık kirliliği dediği ifade edilir. Karanlık bir gece ve çok aydınlık bir geceyi gösteren iki farklı görsel çocuklara gösterilir.
Hangi görselde daha fazla yıldız görüldüğü birlikte fark edilir.
