Ücretsiz 2 Haftalık Program ve 10 Aktivitelik Deneme Paketi için Hemen Tıkla!
Çocuklar yarım ay şeklinde oturtulur. Öğretmen yumuşak bir giriş yapar:
“Zaman hiç durur mu? Biz büyürken zaman da ilerler. Peki gelecekte neler olacak dersiniz?”
Çocuklarla önce yakın gelecek hakkında konuşulur:
Yakında neyi heyecanla bekliyorsun?
Doğum günü, tatil, misafir gibi örnekler verilebilir.
Ardından uzak gelecek üzerine düşünmeleri teşvik edilir:
2.Gong çalana kadar çocuklar serbest oyuna devam eder.
Her gong sesinde oyun kısa süreliğine durur, sıradaki çocuk bir dilim alır.
Elma dilimleri azaldıkça öğretmen dikkat çeker:
“Bakın, elmalar azalıyor. Saatimiz de azalıyor.”
“Son parçaya yaklaştık.”
Bu süreç toplam 12 gong sesi ile yaklaşık 60 dakika sürer.
Sınıfta veya salonda bir “podyum” alanı belirlenir
(halı şeridi, yer bantları veya iplerle sınırlandırılmış yürüyüş yolu)
Sandalyeler yarım daire şeklinde yerleştirilerek izleyici alanı oluşturulur
Hafif bir fon müziği seçilebilir
İsteğe bağlı olarak bir tabela hazırlanır:
Çocuklar çemberde toplanır. Öğretmen sakin ve merak uyandıran bir ses tonuyla sohbeti başlatır:
“Sabahları anneniz, babanız evden nereye gidiyor?”
“Siz okuldayken onlar neler yapıyor olabilir?”
Çocukların cevapları yargılanmadan dinlenir. Bilmek zorunda olmadıkları özellikle vurgulanır.
Grupça, seçilen mesleklerde hangi araçların ve kıyafetlerin kullanıldığı üzerine sohbet edilir. Önceden hazırlanan kostüm kutusu tanıtılır. Kutuda doktor önlüğü, tulum, şapka gibi mesleklere ait kıyafetler ve gerekiyorsa temsilî araçlar bulunur. Her çocuk yapmak istediği mesleği seçer.
Çocuklar veya öğretmen, dergilerden her atık türüne ait örnekleri kesip doğru renkteki kartlara yapıştırır.
Zor örneklerde öğretmen rehberlik eder, hazır cevap vermez; çocukların düşünmesine alan açar.
İkinci kartondan 18×24 cm ölçülerinde oyun panoları hazırlanır.
Her pano 12 kareye bölünür ve farklı atık renkleriyle boyanır.
Malzemeler şeffaf folyo ile kaplanarak dayanıklılık sağlanır.
Öğretmen çocuklarla birlikte çember şeklinde oturur. Ses tonu yumuşak ve sakin tutulur.
Öğretmen çocuklara şöyle seslenir:
“Bugün sizlerle birlikte çok büyük bir yeri konuşacağız. O kadar büyük ki içine Dünya da sığıyor. Bu yerin adı uzay.”
Çocukların yorumları dinlenir.
“Biz Dünya’nın üzerindeyiz. Dünya bizim evimiz. Gece olunca gökyüzüne baktığımızda küçük küçük ışıklar görürüz. Onlara yıldız diyoruz.”
Gündüzleri çiçekten çiçeğe uçar, nektarlarını içermiş. Geceleri ise uyumadan önce gökyüzüne bakar, karanlıkta parlayan yıldızları hayranlıkla seyredermiş.
Bir gün yıldızlara ulaşmayı çok istemiş. Her gün biraz daha yükseğe uçarak ağaçların tepesine çıkmış. Gün geçtikçe yıldızlara biraz daha yaklaştığını hissetmiş.
Öğretmen, şeffaf plastik kutunun içine az sayıda küçük yıldız yerleştirir. Her çocuk sırayla kutuyu bir kez sallar ve yıldızların yerleri değişmesin diye kutuyu dikkatlice masaya bırakır. Çocuk, kutunun içindeki yıldızların oluşturduğu dizilimi sessizce inceler. Daha sonra bu görüntüyü kâğıda aktarmaya çalışır. Yıldızları nokta ya da küçük daireler şeklinde gösterebilir. Daha küçük çocuklar için başlangıçta en fazla üç yıldız kullanılır.
Çocuklar küçük yaşlardan itibaren bıraktıkları her şeyin aşağı doğru düştüğünü deneyimler. Nesnelerin yere düşmesi yerçekimi denilen bir kuvvet sayesinde olur.
Tüm maddeler birbirini çeker. Yeryüzünde en büyük kütle Dünya olduğu için, çekim gücü de en fazladır. Bu yüzden bıraktığımız nesneler yere doğru hareket eder.
