Ücretsiz 2 Haftalık Program ve 10 Aktivitelik Deneme Paketi için Hemen Tıkla!
Etkinliğe Başlarken Sorular
Sence günler nasıl geçiyor, hızlı mı yavaş mı?
Dün yaptıklarımız bugün hâlâ duruyor mu?
Günlerin geçtiğini nasıl anlayabiliriz?
Öğretmen, çocuklarla zaman üzerine kısa bir sohbet eder. Günlerin akıp gittiğini ama bunu her zaman göremediğimizi açıklar. “Takvim” kavramını tanıtır ve bugün kendi takvimimizi yapacağımızı söyler.
Çocuklar yarım ay şeklinde oturtulur. Öğretmen yumuşak bir giriş yapar:
“Zaman hiç durur mu? Biz büyürken zaman da ilerler. Peki gelecekte neler olacak dersiniz?”
Çocuklarla önce yakın gelecek hakkında konuşulur:
Yakında neyi heyecanla bekliyorsun?
Doğum günü, tatil, misafir gibi örnekler verilebilir.
Ardından uzak gelecek üzerine düşünmeleri teşvik edilir:
2.Gong çalana kadar çocuklar serbest oyuna devam eder.
Her gong sesinde oyun kısa süreliğine durur, sıradaki çocuk bir dilim alır.
Elma dilimleri azaldıkça öğretmen dikkat çeker:
“Bakın, elmalar azalıyor. Saatimiz de azalıyor.”
“Son parçaya yaklaştık.”
Bu süreç toplam 12 gong sesi ile yaklaşık 60 dakika sürer.
Leyla, özel bir şey olacağını öğrendiğinde çok heyecanlanırdı. Annesi ya da babası “Yakında doğum günün!” ya da “Üç hafta sonra tatile gidiyoruz.” dediği anda Leyla’nın içi kıpır kıpır olurdu.
Her akşam yatağa giderken aynı soruyu sorardı:
“Daha kaç kez uyuyacağız?”
“Doğum gününe kaç uyku kaldı?”
“tatile kadar var?”
Annesi Leyla’yı yatırdığında genellikle şöyle derdi:
“Daha çok var, şimdi sayamayız.”
Öğretmen süreci izler, yönlendirir ancak doğrudan müdahale etmez.
Alışveriş tamamlandıktan sonra sınıfa dönülür.
Çocuklar sırayla:
Ne aradım, nerede buldum? şeklinde deneyimlerini paylaşır.
Öğretmen çocuklara bugün “minik dedektifler” olacaklarını söyler.
Dedektiflerin ipuçlarını nasıl topladığı, neden dikkatli ve sessiz oldukları sohbetle anlatılır.
Çocuklar bahçede, parkta veya öğretmen tarafından önceden hazırlanmış güvenli bir alanda kazı yapar.
Kürek, kaşık ve fırçalarla toprağı dikkatlice kazarak buluntuları ortaya çıkarırlar.
Her bulunan nesneye küçük bir etiket yapıştırılır ve bir numara verilir.
Çocuklar çemberde toplanır. Öğretmen sakin ve merak uyandıran bir ses tonuyla sohbeti başlatır:
“Sabahları anneniz, babanız evden nereye gidiyor?”
“Siz okuldayken onlar neler yapıyor olabilir?”
Çocukların cevapları yargılanmadan dinlenir. Bilmek zorunda olmadıkları özellikle vurgulanır.
Tahmin aşamasında herkesin söz alabilmesi için çocuklar 2–3 küçük gruba ayrılır. Gruplar kısa bir süre kendi aralarında konuşur; ardından her gruptan bir çocuk, grubun tahminini yüksek sesle söyler.
Tüm gruplar cevaplarını söyledikten sonra, canlandırmayı yapan çocuk hangi mesleği gösterdiğini açıklar.
Öğretmen çocuklarla çemberde oturur.
“Meslek” kavramı üzerine sohbet edilir. Tahtaya ya da büyük bir kâğıda çocukların söyledikleri meslekler resim veya kelimelerle not edilir.
Daha az bilinen meslekler (gece bekçisi, temizlik görevlisi, makyaj sanatçısı, kanal işçisi vb.) özellikle vurgulanır.
